Nou, terwijl het bloggen hier echt op een laag pitje is aanbeland, is de blog-energie meer gaan zitten in het pokerbloggen. Laten we maar zeggen dat het maar eens een afwisselingsmoment is. Maar wel erg grappig is dat lang geleden er al eens een pokerkoffertje mijn kant op kwam als prijs voor ‘pokerblog van de maand’.

Jaarlijks is er een december wedstrijd, en best grappig om daar eens wat voor de schrijven. Dus ook maar deze keer. En warempel, wederom schuift een pokerkoffertje mijn kant op. Alsof er in huize steef en stel al niet genoeg pokerchips rondzwerven. Maar, en dat is pokertechnisch weer prettiger, mag ik een lekker bedragje op mijn pokeraccount verwachten als prijs. Nou, zullen we eens goed gaan gebruiken.

Voor de leesliefhebbers:

• Het oordeel
• De december pokerblog zelf

Al een tijdje zoekt Stel naar een goede DVD kast. Simpel, haar huidige kast zit ramvol, en overal, op elk plankje, ieder hoekje liggen kleine stapeltjes met DVD’s. Ja, het is een hobby, maar je moet er wel de ruimte voor hebben. Zelfs Xanthos begint al zielig uit zijn ogen te kijken. En dan zoeken naar een kast. Geen gemakkelijke opgave om een aardige praktische kast te vinden voor ettelijke honderden DVD’s, die dan ook nog geschikt is voor de groei naar de toekomst. Nee, geen enkele kast eigenlijk voldoet aan de eisen.

En dus begon het fantaseren en puzzelen. Een eigen ontwerp dan? Ja, dat werd het, en er werden wat ideetjes verzameld. Uiteindelijk kwam Peter ook nog in beeld, die wel eens mee zou denken. En zo werd het idee uiteindelijk concreet. Een functionele kast, optimaal gebruikmakend van de ruimte. Zelfbouw, materialen uitzoeken en de pensionada begon fanatiek de kopen, te meten, te zagen, te boren, te corrigeren om uiteindelijk klaar te zijn met een Ikea-bouwpakket. Maar dan beter. En dus werd alles vervoerd naar huize Stel om een geheel weekend te besteden aan het monteren en plaatsen van de kast.

Het resultaat mag er zijn. Een kast waar ruim 1700 DVD’s in kunnen, en geheel compact. De DVD’s staan opgesteld in de deur. En bij openen van de kast verschijnen nog meer plankjes, zelfs aan de binnenzijde van deur. Nou, ruimte voor een verdubbeling van de DVD-verzamelen. Een tevreden Stel met haar kassie. En peter, dagge bedankt zij da witte!

Het hing al een tijdje in de lucht, een pokeravond waarbij de limiet (blinds) een slagje hoger zijn. Voor sommigen een langgekoesterde wens, en voor anderen de moeite waard om het eens te proberen. Uiteraard gaat het qua geld ook nergens om, maar toch is altijd iedereen strijdbaar voor elke cent die er te winnen valt. Met een bezetting van 8 spelers werd de avond tegen half negen afgetrapt, vol spanning hoe deze limiet in de smaak gaat vallen.

Onder het genot van een biertje, frisje, whisky, black russians en vele sigaren was het een afwisseling van rustige potten, grote potten en zelfs een aantal fraaie all-in moves om de druk op de tegenstander op te voeren. Ja, hier en daar werd zelfs beter dan ooit de analyse uitgevoerd en werden risicovolle moves meer vermeden. Al vrij in den beginne was het Marc die tegen een re-buy aanliep nadat ondergetekende de all-in move had ingezet. En deze avond stond vooral in het teken van opvallendheden, dingen die anders waren dan normaal. Wellicht het effect van de wat hogere limiet?

Een van de opvallende zaken deze avond was dat, ondanks de hogere limiet, slechts xc3xa9xc3xa9n persoon gebruik moest maken van re-buys. En gemiddeld gesproken werd in totaal zelfs minder ge-re-buyed. Ons aller Marc was overigens telkens de figuurlijke Sjaak. Een ander opvallend verschijnsel is dat Roy een goede knalavond had, en zijn stack ruim verdrievoudigde. Dat hebben we hem niet eerder zien doen. Zal wel aan zijn lichtgevende design-bril liggen. Maar vergeet ook niet Marco "Duif", die voor een keer er niet in ging met poket rockets, en Roy indringend adviseerde die handel te mucken om de schade te beperken. Goede tips! En wat had die een fijne avond. Urenlang alleen maar bagger gedeeld krijgen, en toch het ongeduld onder controle houden. Jammer overigens voor Ajnod om met lege handen te staan aan het einde (los van de wodka dan), een herkenbaar verschijnsel voor hem helaas. Alhoewel een aantal avonden terug er een goede verbetering leek te ontstaan. En hoe deden de dames het in het rokerige mannenbolwerk? Tja, Meg a Mindy leek best tevreden achteraf. Een klein verlies weliswaar, wat al weer lang geleden was. Maar het kan niet altijd meezitten. En dan Estelle, die zelf een trauma aan het oplopen was van iedere keer verliezen. En dat ondanks dat ze in de ranking gewoon lekker staat. Zij eindigde uiteindelijk met een aardige winst. En jawel hoor, Willem weet ook wat het is om te verliezen. Niet dat het een schokkend verlies was, maar voor het eerst in zijn pokerhistorie geen winst. En dat onthouden we. En mezelf? Ja, gewoon niet slechts. In het begin van de avond, redelijk alcohol vrij, werden mijn handen goed gespeeld op alle fronten. Maar ach, later raakte ik de controle kwijt en werd het spel rommelig. En zoals meestal, ‘slechts’ een verdubbeling van de stack.

Maar goed, al met al denk ik dat deze limiet iedereen goed bevallen is. En het betekende in weze niet dat er meer geld verloren werd, maar eerder dat meer beheerst het spel werd gespeeld. Kortom, een stapje verder in het pokerspel. Deze limiet gaan we er in ieder geval in houden.

Voor de liefhebber zijn de resultaten zoals gewoonlijk weer in te zien, inclusief de rankings:

Steef en Stel’s PokerNights

Er zijn aan paar veranderingen op deze site voor de cijferliefhebber. Ten eerste zijn de rankings zijn opgesplitst: de ranking voor de 10-cent limiet wordt apart bijgehouden, de ranking voor de lagere 2 en 5 cents limieten is apart in te zien, en uiteraard is er ook een totale ranking over alle gespeelde avonden heen. Ook de uitslagen zijn verdeeld naar de verschillende limieten. Verder zijn bij de rankings gemiddelden toegevoegd, oftwel het aantal punten gemiddeld over de gespeelde avonden per persoon. 

Na mijn eerste whisky-proeverij via de whisky-club, begint het whisky-proeven langzaam te leven. Meer uitkijken naar andere whisky’s, een beetje gaan snappen waar smaken vandaan komen, hoe het hele proces in elkaar zit en vooral wat ontdekken qua smaken. Afgelopen zondag was weer een proeverij georganiseerd, mijn tweede, maar voor de club alweer de vijfde. En dus maar ingeschreven, want er stonden toch fraaie whisky’s op het programma. En fraai enerzijds omdat het voor mij wat minder bekende namen waren, alhoewel de Port Ellen bekend is en ik deze altijd al wilde proeven. Maar anderzijds ook omdat de helft zo’n 24 a 26 jaar oud waren.

Uiteraard was het weer goed geregeld, een volle bezetting van zo’n 30 a 35 proevers. Een welkomst whisky was de starter, een Craigellachie. En qua proeven stonden er weer 6 klaar, allen single malts waarvan het merendeel gemaakt is specifiek voor blends en dus los niet echt te krijgen zijn in de verkoop. De eerste drie waren van wat jongere distilleries en hadden een redelijk goede smaak, en luisterden naar namen als Mannochmore, Braeval en Allt-A-Bhainne. Na de pauze kwamen de oudere jongens aan bod, die overigens ook de beter moesten zijn (en dat waren ze). Gevestigde namen in het whisky-segment als St. Magdelene, Brora en Port Ellen. Allemaal gesloten inmiddels overigens, en daarmee zijn ze licht schaars geworden. Mijn favoriet de Port Ellen (toch een Islay) op de voet gevolgd door de Brora.

Leuk item was overigens het aanbod van een sigaren in de pauze. Echt een goede touch voor zo’n proeverij. Ik heb er in ieder geval weer van genoten. Weer wat extra informatie opgepikt, en langzaam in mijn hoofd welke whisky’s ik erbij zou willen kopen de komende tijd. Goed bevallen, dus een volgende keer in november ga ik weer bijwonen.

Toch wel lekker om weer terug te zijn in het land van ‘siga siga’. Gewoon lekker ongedwongen je ding kunnen doen, relaxen, maar ook het nodige bekijken en tussendoor experimenteren met foto’s maken. Het eilandje Corfu is voor ons een fijne relaxte thuishaven. En zonnig? Ja, meer dan je zou verwachten met temperaturen richting de 40 graden. Cooling down bij het zwembad, een strandje, een potje bier. Energie opdoen in een restaurantje, afgeblust met ouzo, metaxa of bier. En geuren verspreiden via een lekkere Compaenen-sigaar. Nee, al met al voor ons niet vervelend.

Ondanks dat je er al zoveel bent geweest, zijn er altijd nog nieuwe bezienswaardigheiden. Zo was er dit jaar het ‘nieuwe’ fort, een fraai uitzichtspunt om vliegtuigen te spotten, het Engelse geboortehuis inclusief landgoed van een ouwe kerel die met de koningin is getrouwd, een wonderschoon van toerisme verborgen stukje natuur, heerlijke strandjes, de hoogste berg van eiland met fantastische uitzichten. En dan zijn er nog weer een aantal dingen die openstaan voor een volgend bezoekje weer.

Ook erg leuk was het weerzien met oude bekenden, zoals Peter de lokale trailing-expert en zeer belezen over WOII (dus voor Stel een goede klik). En een nieuwtje is het vermoeden dat het verhaal van Guns of Navarrone zich afspeelt op Corfu. Leuk om te zien ook dat Tim lekker meehelpt in het familiecomplex. Maar ook de familie zelf uiteraard, waar het erg goed mee gaat. Zelfs Roula die eindelijk klaar lijkt voor een nieuwe toekomst. Altijd weer even leuk om ook vaste gasten te zien, zoals de Oostenrijkers, de Duitsers, en goede Engelsen. Ja, bekend volk, en daarmee lekker relaxed.

En dan nog een kleine bosbrand net achter de berg waar we op uitkijken. Indrukwekkend is het hele schouwspel van vliegtuigen en een geprepareerde blushelicopter. Na wat verkenningen zien de helicopter langs de berg afdalen naar ons strand om water op te zuigen en weer terug de berg op de klauteren. Daarna het ene blusvliegtuig na het andere om wat te dumpen. Mooi voor de foto’s ook. Kortom, alles bij elkaar hebben we goed kunnen relaxen, gecombineerd met bezichtingen, en uiteindelijk nog een mooi spektakelstuk.

Zo, dat zit er ook op. Een indrukwekkende trip naar Valencia met als hoofddoel de Formule 1. En die was op vele fronten indrukwekkend. Uiteraard was deze trip het pensioeneringscadeau voor Peter, maar ach de jonge garde heeft er ook van geprofiteerd. Met een prettig appartement aan de rand van het oude centrum van Valencia was tapas, biertje, en andere heerlijkheden binnen loopbereik. Overigens een fraaie gezellige binnenstad met mooie gebouwen en gezellige pleintjes.

En dan het andere indrukwekkende. Met temperaturen boven de 30 graden was het snikkend heet, vooral op de tribunes. Het draaien van je oogballen zorgde er al voor dat hele rivieren zweet over je lichaam liepen. En dat was even wennen, zeker op de eerste dag tijdens de traningen en kwalificaties. Maar ach, persoonlijk kan ik dan daar ook weer van genieten. En ondertussen denderden de racebolides voorbij met indrukwekkende snelheden, afremacties en manouvres om ongehavend door waarschijnlijk de moeilijkste bocht van het circuit te scheuren. En wat is nu het voordeel van deze ongelooflijke hitte: het koude biertje bij de Amstel lounge, wat was dat lekker!

Op de racedag zelf hebben we ons eveneens goed vermaakt. Snel zorgen dat we de GP2 konden zien. Zeer fraaie racewagens, met een respectabel geluidsniveau. Jammer dat Van der Garde al in de eerste rond door een crash werd uitgeschakeld. Maar net als de Porsche cup, een vrij interessante en spannende race waar het nodige gebeurde. En over die Porsche cup, Bleekemolen als tweede was geen slechte prestatie, waar ook Patrick Huisman ruim bij de eerste helft eindigde. Ja, en dan natuurlijk de grote jongens. Uiteraard is de Formule 1 race qua wedstrijd altijd minder spannend, en zo ook deze. Maar de beleving was er niet minder om. Ongelooflijk kabaal, en op het scherpst van de snede werd er geraced. Ja, gelijk al dacht de vervanger van Massa in Ferrari dat het achteruitrijden was. Geef het beestje een suikerklontje zou ik zeggen. Overduidelijk terecht was het een dag eerder dat Hamilton op pole stond. En waarom terecht? Hij was eigenlijk de enige die onze moeilijke bocht vrij perfect nam, iedere ronde weer op exact dezelfde manier en met dezelfde timing. Helaas, tot tijdelijke vreugde van de Spanjaarden, de Alonso-fans, moest bij zijn winst afstaan aan een blije Barrichello. Aardige race, die we toch best goed met beleving hebben gevolgd. En dan daarna …. ja, dat Amstel biertje!

Al met al, een zeer geslaagd weekend, waar zowel Peter als Mark hun vuurdoop in de Formule 1 hebben gemaakt. En wie weet smaakt het naar meer. En dan nog enkele foto’s, later nog veel meer via de fotosite.

De laatste tijd is het behoorlijk raak. Hard en lang werken, gecombineerd met trips in het buitenland. Allemaal leuk en aardig, maar de werkdagen zijn wel dagen van 10 tot 12 uur doorbikkelen. En daarna, altijd nog even tijd vinden voor ontspanning. En die ontspanning is dan veelal even met de collega’s het centrum intrekken voor een biertje, een lekkere hap, en veelal nog meer biertjes. Gevolg is dan dat er in de planning niet veel ruimte is voor de uren slaap. Maar ach, het zijn telkens maar een paar weekjes, en leven is belangrijker dat het leven conserveren voor de oude dag.

Vorige week was relatief dicht bij de deur. Lekker vertoeven in Brussel. Dagelijks tegen een uurtje of 8 het werk neerleggen, snel naar het hotel om vervolgens ergens een goede pint te drinken. De ene keer in een klein paatsje in de buurt, in een fabuleus goed Italiaans restaurant, en de andere keer in het centrum van Brussel bij Cafe Leffe. Maar wat je dan allemaal meemaakt in een team met een Amerikaanse Deen, een Ierse Duitser, een echte Duitser, en zelfs een Franse Duitser. Lachen, gieren en brullen vooral om het feit dat we dan per ongeluk in een gay bar belanden, of een restaurant moeten ontwijken omdat een van ons een week eerder daar ruzie heeft gemaakt.

En dan daarna een aantal dagen in Praag, ook daar weer hard werken met geforceerde tijd voor ontspanning. Rondom het hotel belanden we op de eerste dag in een fraai restaurant waar je voor vijf tientjes met vijf man je helemaal rond kan eten en drinken. En de kwaliteit, gemiddeld beter dan in Nederland. Grappig overigens dan een halve liter Urquell daar zo’n 1,40 kost, en wat verderop al weer richting 3 a 4 euro. En dan het centrum van Praag. Werkelijk een zeer fraai centrum, die naar mijn mening Parijs en Brussel met afstand achter zich laat. Zeer veel fraaie gebouwen, kasteeltorens, terrassen en smalle straatjes allemaal bij elkaar geconcentreerd. De sfeer is zeer gezellig, alles licht en schoon, een tikkeltje sprookjesachtig zelfs. En dan lopen we naar de beroemde brug en heb je aan de andere kant van het water zicht op een gigantisch gebouw/kasteel, waarschijnlijk het (oude) parlementsgebouw. De Cubaanse bar daarne is werkelijk weer superspeciaal. Het eten zeer goed, en het mooie is dat je daar Cubaanse sigaren kan kopen en roken. Helaas hadden we geen tijd meer om dat op ons gemak te doen, maar de plaats weer ik te vinden. In ieder geval allemaal mooi en fraai, maar wel vermoeiend dat werk in het buitenland. Wellicht volgende week weer richting Praag …

Het bleek al weer zo’n drie maanden geleden te zijn, een avondje poker. En hier en daar begon men al te roepen wanneer het zo ver was. Ach, dan maar een avondje. Alhoewel het rondom de vakantieperiode was, en niet iedereen ruimte had, zijn we uiteindelijk toch gaan spelen met 6 spelers. Een 6-max game dus.

Interessant dat er al een aantal waren die moesten wennen aan het spelen met minder dan 8 of 9 spelers. Maar uiteindelijk begint het dan te wennen. Waar de een weer in moest komen en vooral probeerde wat meer over het spel en de situties te weten te komen (Spijkertjes-hard leergeld), probeerde de ander een forse stijging op de ranglijst te maken (Willem dus). En dus hier en daar een wat grotere pot, voorzichtig spel, fraaie blufs en zeker goed spel. Volgens mij ging Roy er met een lekkere pot vandoor terwijl twee man de beste hand uiteindelijk folden. Stel die overigens soms met agressie speelde, en daardoor behoorlijk heen en weer stuiterde met haar stack.

Persoonlijk, en ook naar mening van "Ajnod" was zijn laatste hand de fraaiste. Niet voor iedereen natuurlijk, maar de pot tussen ons was een toneel van analyse, informatie vergaren en proberen de ander door te hebben of te bespelen. Preflop een standaard raise van 5BB door "Ajnod" en ik besloot deze te callen met pocket 6. En met die hand moet ik hopen op een 6 op de flop, en die kwam dan ook. Maar ook vieler er twee kaarten voor een straight, maar ik besluit te volgen op een bet. Uiteindelijk gebeurde het, en "Ajnod" knalt zijn hele hebben en houden er op de river in, ongeveer een hele buy-in. Mijn hand was drie zessen, en ik moest maar raden wat de mogelijkheden waren. Had hij ook een trip, maar dan met K’s, 9′s? Misschien de straat met T9 in zijn hand. Nee, lastig. Eigenlijk zette ik mezelf op verslagen, door de straight. Maar deze keer ging het mis met "Ajnod". Waar alle keren het praten en de waarheid vertellen hem grote potten opleverde, was het dit keer anders. Bruikbare informatie! En daardoor schatte ik mijn kansen in op vrijwel 100%. Wat blijkt! Met pocket rockets in de hand heeft hij de pech dat de 6 op de flop werd gehit. Pot richting mij, en "Ajnod" speltechnisch failliet. Nice!

De volgende keer gaan we in ieder geval een keer een pokeravond inlassen met een hogere limiet. Dit op verzoek van een aantal doorgewinterde gasten. Naar verwachting zal niet iedereen dit willen spelen, maar er zal genoeg animo zijn blijkt uit eerdere peilingen.

In ieder geval, de einduitslag en nieuwe ranking: PokerNights

Nu langzamerhand wat meer flessen whisky de verzameling doen aanvullen, lijkt dit de interesse ervoor steeds meer aan te wakkeren. Naast de nodige literatuur en tasting notes over de verschillende single malts, wordt steeds verder een poging gewaagd de smaken en geuren daadwerkelijk te herkennen. En bovendien langzaam op die manier gaan we stap voor stap vooruit om de waarde van de whisky, maar vooral het stempel ‘lekker’ te beoordelen. En zodoende werd de Purmerendse Whisky Club "John Cor" gevonden. En ook daar wordt de nodige informatie gehaald om deze gestookte lekkernij te waarderen.

Een van de activiteiten zijn proeverijen, en het werd eens tijd om daar deel aan te nemen. En zo gezegd, zo ook gedaan. Het thema van deze proeverij was ‘oude blends’. En dan roepen de single malt freaks gelijk dat het dus bagger is. Nou, daar ging het om, bepalen of dat inderdaad zo is. Maar wel, en zeker niet onbelangrijk, was het onderwerp ‘oude’ blends. Blends vanaf zeg de jaren 50 tot eind 70′er jaren. De blend-specialisten roepen altijd dat de blends van vroeger veel beter zijn dan nu, en sommigen menen zelfs beter dan vele huidige single malts. En waarom? Simpelweg gold dat single malts vroeger puur werden gemaakt als ingredixc3xabnt van blends. Maar goed, met moeite werden de nodige flessen verzameld en geproefd. En ik moet zeggen dat sommige blends tegen het single malt character aankwamen. Ja, mijn conlusie is wel dat de meeste beter zijn dan de huidige blends. Maar eigenlijk zijn de huidige single malts net nog wat beter. Maar ach, dat zijn dan ook de flessen die je niet bij de lokale slijterij van de supermarkt kan krijgen.

Naast al dat proefgeweld en de nodige hapjes eromheen, uiteraard werd redelijk wat informatie gedeeld over whisky. Behalve allerlei feitjes vooral ook hoe andere de whisky beleven en wat hun favoriete flessen zijn. Tja, zoveel keus, dat het huis er toch te klein voor is. In ieder geval weer een whisky-ervaring rijker. En dit soort proeverijen smaakt overduidelijk naar meer. Dus, het whisky proeven en genieten gaat redelijk serieuze vormen krijgen nu. Op naar de volgende …

Hij is er weer. De Laphroaig Cairdeas botteling voor de Friends of Laphroiag. Net als vorig jaar was er de mogelijkheid voor Friends om een fles Cairdeas te bestellen. En aangezien ik persoonlijk de Laphroaig Whisky erg waardeer, liet ik me deze kans weer niet voorbijgaan. Alleen al om het feit dat deze in principe niet in de winkel te krijgen is, maar alleen direct bij Laphroaig te bestellen is.

En dit keer is het een 12 jaar oude 2009 Feis Ile Cairdeas, waarvan ik benieuwd ben hoe deze gaat smaken. Gelukkig blijkt nu achteraf heb ik niet getwijfeld in de bestelling. Immers iets later aanloggen, en wat blijkt, de Cairdeas is inmiddels uitverkocht. Ben ik blij dat ik wat meer heb besteld dan die ene fles. Dus, als het goedje binnen is, dan moet je die altijd even proeven lijkt me.

Voor de liefhebber, de tasting ervan: Tasting the 2009 Feis Ile Caideas